Burgergeïnterneerde in Bersiapkampen
Ronald Anthonio
Ronald Anthonio wordt geboren in 1937 in Djokjakarta. Ronald’s vader is postdirecteur van de regio Wonosobo, waar het gezin woont. Wanneer de Japanners in 1942 Nederlands-Indië bezetten wordt vader Antonio opgepakt en in een kamp geïnterneerd. "Mijn moeder, zussen en ik wisten niet waar hij heen gebracht was. Feit was wel dat hij opeens geen salaris meer uitbetaald kreeg, waardoor mijn moeder bijna alles moest verkopen wat wij bezaten". Eind 1942 besluit moeder samen met haar kinderen te vluchten. Ze komen terecht bij Ronald’s opa en oma. Hier krijgt het gezin steeds minder bewegingsvrijheid en eind 1944 mogen ze zelfs het huis niet meer uit van de Japanners. "Begin 1945 werden we geïnterneerd in een kamp. We zouden hierna nog in twee andere kampen terechtkomen". De Japanse capitulatie brengt geen bevrijding voor Ronald en zijn moeder. Het kamp waar zij zich in bevinden wordt overgenomen door de Indonesische vrijheidsstrijders. De Bersiap-periode is aangebroken. "Het leven in deze kampen was erg slecht. Ik heb in die periode veel honger geleden en veel leed gezien. Toen ik acht jaar oud werd moest ik corveediensten mee gaan draaien. Ik moest met mijn blote handen vieze sloten uitbaggeren". Ronald’s werkzaamheden leiden ertoe dat hij al snel ziek wordt. Uiteindelijk wordt de zieke jongen samen met zijn moeder, broer en zussen aan de Nederlanders overgedragen.
De gevolgen van de bezetting en internering zijn voor de jonge Ronald Anthonio groot. "In 1947 ging ik naar de eerste klas van de lagere school. Ik was toen tien jaar oud en ik kon niet lezen en schrijven". Eind 1949 vertrekt het gezin Anthonio naar Nederland. De leerachterstand die Ronald in zijn jongere jaren heeft opgelopen blijkt geen belemmering te zijn voor een succesvolle maatschappelijke carrière. "In 1957 heb ik mijn HBS-B diploma gehaald en via avondcolleges heb ik daarna ook nog HBO-studies weten af te maken. De ervaringen die heb opgedaan in de oorlog raakten daarna wat op de achtergrond. Pas na mijn pensioen raakte ik daar weer meer in geïnteresseerd".