Dutchbatter
Hans Thijsen
Hans Thijsen wordt geboren in 1962. Op achttienjarige leeftijd besluit hij als beroepsmilitair zijn land te gaan dienen. In de loop der jaren vervult de sergeant-majoor allerlei technische functies bij defensie. Midden jaren negentig meldt Hans zich aan voor de uitzending naar de moslimenclave Srebrenica. In de functie van onderhoudsdiagnosticus moet hij ervoor zorgen dat alles functioneert op de militaire basis en in de enclave. Tijdens de val van Srebrenica staat Hans in deze hoedanigheid letterlijk en figuurlijk in de vuurlinie. Met gevaar voor eigen leven probeert hij zoveel mogelijk vluchtelingen een veilig heenkomen te bieden. "Iedereen om mij heen werd geraakt en viel neer. De enige die uiteindelijk bleef staan was ik. Op het laatst heb ik een vrachtwagen meegenomen met vijfentwintig gewonden. Eigenlijk alle Dutchbatters hebben hun stinkende best gedaan om de mensen te redden". Ondanks alle verwoede pogingen lukt het Hans echter niet om iedereen in veiligheid te brengen. Hij is genoodzaakt een hartverscheurende keuze te maken. "Er kwamen steeds meer gewonden binnen en het vijandelijk vuur naderde snel. Ik wist ik ga nu of ik ga nooit weer. Dat is een vreselijke gedachte. Ik ben bijna door een mortier geraakt. Ik zag dat mensen doodgeschoten werden. Je raakt jezelf op zo’n moment kwijt. Ik was helemaal gedesoriënteerd".
Na terugkomst in Nederland probeert Hans Thijsen zijn baan als beroepsmilitair voort te zetten. De herinneringen aan Srebrenica blijven hem echter achtervolgen. "Als militair weet je dat oorlogsgeweld wreed, gemeen en grof is. Daar ben je op voorbereid. Op een situatie als Srebrenica kan niemand zich voorbereiden. Het was een bijzonder extreme situatie. Je moest in één moment vele keuzes maken. Pas later merk je of die goed of slecht waren". Tegenwoordig probeert Hans, net als vele andere Srebrenica-veteranen, zijn verhaal van de val van de enclave op zoveel mogelijk podia te vertellen. "Ik merk dat er mede daardoor in de verschillende lagen van de samenleving een verandering in het denken over Dutchbat en Srebrenica merkbaar is. In de opvang en begeleiding is veel misgegaan, maar ik kijk naar de positieve dingen. De eerste stappen zijn gezet".