Krijgsgevangene in Zuidoost-Azië
Felix Bakker
Felix Bakker wordt op 16 oktober 1925 geboren in Batavia (Jakarta) uit een Indonesische moeder en een Nederlandse vader. Als Felix drie jaar is overlijdt zijn vader en wordt hij opgenomen in een Protestants kindertehuis. Op zestienjarige leeftijd besluit Felix Bakker zich als vrijwilliger te melden bij het Korps Mariniers. Twee weken nadat hij zijn opleiding is gestart breekt de oorlog met Japan uit. In een poging van het Koninklijk Nederlands Indisch Leger (KNIL) de Japanse opmars te stoppen wordt ook de marine-eenheid van de jongens die nog in opleiding zijn ingezet. "Na de capitulatie van het KNIL heb ik mij uiteindelijk overgegeven". Als krijgsgevangene wordt Felix in 1943 per schip en trein op transport gezet naar Siam (Thailand). Hij wordt overgebracht naar een rotsachtig junglegebied dat berucht is om zijn slechte klimaat en vele ziekten. Hier moet hij aan de Birmaspoorlijn werken. "Toen we daar in het basiskamp aankwamen wisten we pas dat we een spoorweg moesten aanleggen. Als je in een groep zat met honderd man, waarvan tien zieken, dan moest je met negentig man hetzelfde werk verzetten. Het waren werkdagen van twaalf á dertien uur. Soms moest er een kampvuur gemaakt worden om het werk in het donker af te maken". Felix ziet tijdens zijn krijgsgevangenschap vele persoonlijke vrienden sterven. "Alleen dankzij de sterke onderlinge kameraadschap, discipline, geestelijk houvast en natuurlijk ook geluk heb ik kunnen overleven".
Als Japan uiteindelijk capituleert is Felix Bakker negentien jaar. "Hoewel het geen echte bevrijding was voelden we ons wel bevrijd. We zaten altijd in die onzekerheid over hoe lang het nog zou duren. Eindelijk viel deze spanning van ons af. Ik voelde me euforisch". Na de capitulatie raakt Felix Bakker betrokken bij de politionele acties in Indonesië. Jaren later verlaat hij met functioneel leeftijdsontslag de Koninklijke Marine als officier. De daaropvolgende jaren is Bakker als reisleider actief in China en verschillende landen in Zuidoost-Azië. De gebeurtenissen van de oorlog heeft hij altijd verdrongen. "Toen ik een paar jaar geleden echter hoorde dat een afgestudeerde historicus nog nooit van de Birmaspoorlijn had gehoord nam ik een beslissing". Felix besluit zijn verhaal publiekelijk te gaan vertellen. "Het is namelijk niet alleen mijn verhaal over de oorlog, maar ook dat van mijn makkers die het niet hebben overleefd en alle anderen die het vandaag de dag niet meer verder kunnen vertellen. Met mijn verhaal vertel ik tegelijkertijd een beetje hun verhaal. Ik heb nare dingen meegemaakt, maar het toch kunnen vergeven. De jonge generatie moet niet met haat leven. Ik hoop dat ze die boodschap uit mijn verhaal opmaken".